Bu sabah bin türlü koşturmacanın içindeyken aklımdaydı: “Zamanın behrinde”; eskiden nineler böyle başlarlarmış masallara.

Unutulmuş sözcükler gelip takılıverirler dilimin ucuna bazen. Durmaksızın mırıldanırım onları bir süre. Sırlarına ermeye çalışırım onların.

Ah bu zamanın behrinde, ne kadar uzakta olduğunu hayal bile edemediğim bir vakitti. Çok çok sonraları anladım, aslında sonsuzluk ırmağının hiç bilinmeyen kaynağını anlatıyormuş meğerse. Ne derin bir giz!

 

Şimdi şu saatlerde yeni bir sabahı karşılamaya adım adım yaklaşıyorken yine düşünüyorum: Zamanın behrinde ışıyan ilk günden bu yana kaçıncı gün doğumuna uyanacağız yarın?

 

Belki de her birimiz kendi hayatlarımızda kendi zamanlarımızın behrindeyiz. Kim bilir?

 

Bizlere bahşedilmiş olan bütün gecelere, sabahlara, bütün mevsimlere, sevgiyle ve şükranla.