*Kadife çiçeğinin renginde bir göğe uyanmak ne güzel olurdu. Oysa donuk sarı bir güz ışığı asılmıştı pencereme perdeleri açtığımda.

 

*Bugün aylaklık ettim bir ara. Sözcüklerin sevimli birer büyücü olduklarını düşünerek onlarla oyunlar oynadım.

 

” Zaman veriyoruz zamana taşması için kâsenin. 

Fakat onu doldurmalı önce.”

 

*Uzun Bir süredir Antonia Machado'nun  bu sihirli cümlelerini hangi kitapta okuduğumu hatırlamaya çalışıyordum.

Saramago'nun “Belki de Neşe” sinin önsözüdeymiş meğerse. Tatlı bir tesadüfle arayışımın son bulmasının  tadını çıkardım doyasıya. 

 

*Artık akşam  oluyor. Telâşını  dindirmeye, sükûn bulmaya hazırlanan şehri seyrediyorum. Uzaklarda dallardan yağmur birikintilerine düşen yapraklarla bir resim çiziyorum hayalimde; sazlıkların tepelerinde uçuşan balıkçıllar bir göle konuyorlar. Ne hayâl ama!

 

*Şimdi geceyi bekliyorum.  Köşebaşlarında neler gizli bu eylül gecesinin bilmiyorum. Bilmek istiyor muyum? Hayır. Nihayetinde, her şey bir köşe başında yaşanmaya hazırdır. Ve bekler. Ve ben bekliyorum. 

 

*Bunları yazarken şarap içiyorum. Yaşanmış, yaşanacak bütün zamanlarım ve bütün köşe başlarım için içiyorum.