Ne zaman ve hangi duygularla hatırlamıyorum; bir kitap ayracının arkasına karaladığım bir cümle... Bir derkenar... Doğaötesini çağrıştıran puslu, belirsiz, içsel bir yankı – üzerine düşünüyorum. 

“Rüyamızda uyandığımızı görürüz, o da bir rüyadır.”

Bilincin ve gerçekliğin kendi kendini sorguladığı o çelişik döngüde, rüya-uyanıklık ikileminin kaygan eşiğindeyim bu cümleyle. Tıpkı Descartes'ın “Şimdi uyanık mıyım, yoksa uyanık olduğumu sadece rüyamda mı görüyorum?” sorusunda olduğu gibi.

Gerçeklik katmanlarının kırılması, bilincin kendini kandırması ya da varoluşun süreğen rüya hâli –  hayatın tamamının bir uyanamayış içinde oluşu.

Rüyada uyanmak kayıp bir zamanın kesitiydi belki de.  Zamanın içine düştüğü o küçücük boşluktan ibaret bir yanılsama ânı; bir kayıp zamandı.

01/12/2025