Santiago Rosiñol'ün bir cümlesi dönüp duruyor zihnimde:

“Gölgeler, ışığın yorgunluğudur.”

Gölgeler, ışığın gücünün tükendiği, artık yetmediği yerdir.

Işık ile zaman, görünürlük ile yitiş arasındaki ince gözerimi sanki... Tıpkı hatırlanamayan anılar, söylenememiş sözler, bitap düşmüş aşklar gibi – yorgun bir varoluş.

Zamanın çöktüğü yer.

Gerald Brenan, İspanyol Labirenti adlı kitabında iç savaş sırasında yaşanan bir olayı anlatır:

Bir adam bir tepenin başından Málaga'da yanmakta olan evlerden göğe yükselen alevleri, kopkoyu dumanı acıyla uzun uzun seyreder. Sonra yanındaki yaşlı anarşiste döner:

“Ne diyorsun buna? Málaga’yı yakıp yıkıyorlar.”

Yaşlı anarşist cevap verir:

“Yakıp yıkıyorlar. Bak sana söylüyorum; taş üstünde taş kalmayacak. Yok, tek bir bitki, tek bir lahana yetişmeyecek orada artık - dünyada kötülük denen şey kalmasın diye.”

1939’un baharında bitmişti bu savaş; ya kötülük?.. Ukrayna stepleri, Ortadoğu ve Afrika ve Latin Amerika ve...

Hasret;

hasat edilmemiş bahçemde,

sensiz olgunlaşan bir akasya ağacı şimdi.

Seni nedense bugün pek çok kez andım, baba.

İçimden taşan bu dizeleri bırakıyorum başucuna.

15/01/2026