Orada Kalan Zaman - Hey Jude

“Hey Jude” dünyanın en uzun slow parçasıdır; bu süre içinde bir kadını tavlayamazsan evrenin en ahmak erkeğisin. 

– Georgi Gospodinov 

Bazı şarkılar vardır, zamana yaslanıp beklerler; içinde kalınır onların, gidilemez. Georgi Gospodinov'un, şiirinin başına iliştirdiği cümleleri okurken, Hey Jude'un bir müzik parçasından çok bir zaman hâli olduğunu düşündüm.

Beatles'ın müziği, büyük savaşların gölgesinde ergenliğe ulaşan kuşak için yalnızca bir zevk değil; zamanı yeniden kurma biçimiydi - sevgiye, barışa, birlikte kalabilmeye tutunan bir itiraz.

Uzayan akşam; gündüzle gece arasındaki o eşik, orada kalma hâli, bekleme, acele etmeme...

Beatles, Hey Jude ile, geç yatılmış, sabaha sarkan, geç kalmaya razı olunan, ertelenmiş bir zamanı bestelemişti.

Ya Gospodinov?..

Bir itiraf mıydı kendine, bir serzeniş, bir hatırla(t)ma mı?.. Zamanda oyalanma cesareti miydi; ya da gençlikte kalmanın mümkün olup olmadığını mı sorguluyordu o birkaç satırla?..

Ve şarkı, hâlâ orada duran bir zamandı; geçmişin ve hafızanın içinden süzülüp giderken, dinleyeni tuhaf bir tamamlanmamışlık hissiyle beklemeye çağırıyordu. Bitmeyi reddediyordu.

Bense şarkı bittiğinde, çocukluğumun hâlâ orada olduğunu seziyordum.

 Jude beni beklemişti.

 Zaman sanki telâşsızdı.

22/12/2025