Hatırlamanın Dayanılmaz Hafifliği
Akşamın tutkulu kızıllığına, yeniden okumaya koyulduğum Foucault' dan senin için bir cümle iliştiriyorum, A...
"Oyun, nasıl biteceğini bilmediğimiz sürece oynamaya değerdir."
Ne tuhaf! Oysa sen, oyunun nasıl biteceğini bilerek oynamaya devam ettin. Oyunu yücelterek karşıladın sonsuzluğu.
Bense seni hatıramda yaşatmanın dayanılmaz hoş hafifliği ile ürperiyorum.
Bilemediğim, düşleyemediğim uzaklardasın şimdi;
Ama her neredeysen dualarım başucunda.
Bu mayıs akşamından sana büyük özlemimle.
15/05/2024
