Günlerin aydınlığı giderek azalırken, güzün tarçın sarısına boyadığı doğada, ovanın, yeşil çimenler ve aralarındaki rengi hâlâ solmamış çiçeklerle bezeli yanını görebildiğim an, parmaklarımın ucunda açıyor uzaktaki ilkyaz. O ânın, yaşamın ta kendisi olduğu duygusuna kapılıyorum.

Hayatın ele avuca sığmaz akıntısında, gelecek baharların filizlerini büyütmek, “hiç yazılmamış olanı okumak” gibi bir şey. Heyecan veriyor bana. 

Günlere umutla... 

 

25/10/2024